Printvriendelijke versie. Voorjaar 2012 – ‘vitale ouderen’

Een vrij uitgebreid verslag om een zo volledig mogelijk beeld te schetsen van een wandelvakantie voor ‘vitale ouderen’. Het begin is een soort samenvatting.
Helemaal onderaan nog een persoonlijke toevoeging van een andere deelneemster.

Een prachtige week in het Ober-Engadin

Groep voor Lago Bianco

Van 14 tot 23 juni 2012 ging een gezelschap van tien Nederlanders op wandelvakantie in het Ober-Engadin onder leiding van Marjan van den Munckhof. Het wandelprogramma was aangekondigd als bestemd voor ‘vitale ouderen’. Het werd een unieke ervaring!

De groep, voor bijna drie kwart bestaande uit personen boven de zeventig jaar, logeerde in het Sporthotel in Pontresina, een dorp gelegen op ongeveer 1800 meter hoogte, in een zijdal van de Inn, niet ver van St. Moritz. Vandaar uit werden in alle richtingen flinke wandelingen gemaakt. Het weer was zonnig, op één regenachtige middag na. De sfeer in de groep was uitstekend mede door de enthousiaste en persoonlijke begeleiding door Marjan. Onder de door Marjan uitgestippelde wandelingen waren echte bergwandelingen, die echter zorgvuldig door haar op de verschillende capaciteiten van de deelnemers werden afgestemd. Haar aandacht voor de mogelijke beperkingen van  individuele deelnemers verbond zich spontaan met haar inspirerend enthousiasme. Zij wilde iedereen iets van de overweldigende schoonheid van het bergland van Ober-Engadin van dichtbij laten proeven, en is daar volop in geslaagd !

De mensen van het hotel zorgden voor een gastvrije en uitstekende bediening en een uitgebreid ontbijt en overvloedige avondmaaltijden.

Nederlandse ‘senioren’ hoog in de bergen

Voor een aan het vlakke platteland gewende Nederlander is het een unieke ervaring om (ondanks ouderdomsbeperkingen) nog de zuivere berglucht te kunnen inademen en moe terug te keren van een echte bergwandeling ! Het hoogste punt dat al wandelend (op de laatste dag na een tocht met de stoeltjeslift) werd bereikt was net boven de 2500 meter.

Zwavelanemonen

Soldanellen

Op deze hoogte ziet de wereld er heel anders uit. Er zijn hier geen bomen, maar de alpenflora is overvloedig. Hier en daar is nog wat smeltende sneeuw. Als de zon schijnt – en dat deed hij tijdens deze vacantie vrijwel elke dag –  stelt dat speciale eisen aan de bescherming van de huid. De hut die we klauterend bezochten, ligt hoog op een kam en heet niet voor niets Paradis. Diep onder ons strekken zich de dalen van de Inn en haar zijriviertjes uit. Daarbinnen liggen petieterig lijkende dorpen tegen de overweldigende achtergrond van massieve bergwanden.

Berninapas

Ook de wandeling in de buurt van de Berninapas was letterlijk een hoogtepunt, waar de hele groep zich warempel reeds de tweede dag aan waagde. Een treintje, rijdend op het bochtige, sterk stijgende traject, dat precies een eeuw geleden met veel vernuft door de Zwitsers werd aangelegd, bracht ons omhoog, tot voorbij de pas, waar men uitzicht had op Poschiavo diep beneden en de Italiaanse bergen ver weg. Het was een adembenemend avontuur daar een heel stuk in het kale gebergte te kunnen wandelen, terug naar het op-een-na-laatste stationnetje.

 

 

 

Wandelen langs kolkende beken en stille meren

Silser See

Een belangrijk onderdeel van de vakantie was ook het wandelen in het stroomdal van de Inn, de rivier die vanuit het Ober-Engadin dwars door het Unter-Engadin en door Oostenrijk naar de Donau stroomt. Het kristalheldere water baant zich bruisend een weg door de vele zijdalen naar grote stille meren. Wij liepen langs de Silser See, in de richting van de bronnen van de Inn. Dit meer was een dagtocht meer dan waard. Er ging een diepe rust van uit, niet verstoord door watersporters of motorbootjes, laat staan grotere scheepvaart. Het hele gebied ademde de prille frisheid  van pas gesmolten sneeuw. De groep, hoe verscheiden ook, genoot intens van de wandeling door het prachtige landschap, en voor de terugtochten was er weer de comfortabele  en frequente bus, waarop men altijd kon terugvallen. En dat was gratis en makkelijk. Een openbaar vervoerkaart zat in de vakantieprijs inbegrepen.

Impressie van het hele wandelprogramma dag na dag

Val Fex

Na een rustige eerste dag met een wandeling door het bos naar het meer en het dorp St.Moritz, bracht op de tweede dag het treintje ons omhoog op de Zuidelijke berghelling net over de Berninapas, van waaruit de tocht begon met een moeilijke klim en een wandeling langs het hooggelegen Witte Meer. De trein bracht de groep vervolgens terug in de buurt van de Morteratsch-gletsjer, waar in het dal gewandeld werd, deels tot aan de gletsjer. Op de derde dag bracht de bus de groep het Inndal verder in. We wandelden langs het meer van Sils naar Maloja, dat aan de voet ligt van de Lunghin-pas. Hier liggen hoog in het gebergte de bronnen van een drietal riviertjes, die vlak bij elkaar ontspringend in een drievoudige waterscheiding naar de Donau, de Rijn en de Po stromen. Op dag vier werd de geplande panoramatocht vanaf het hooggelegen restaurant/hotel Muottas Muragl uitgesteld vanwege weersonzekerheid. Toen we met de kabelbaan boven kwamen, trok de lucht namelijk plotseling helemaal dicht. Voor Marjan voldoende reden om de pittige wandeling te vervangen door een eenvoudiger route op de Muottas Muragl, gecombineerd met een meer bescheiden maar prachtige en bloemrijke wandeling gemaakt vanuit het kabelbaanstation Signal boven St. Moritz. Geweldig dat ze het gebied en de vervoersmogelijkheden zo goed kent en daardoor snel met een veilig en aantrekkelijk alternatief kon komen. Na de rustdag werd op dag zes (gedeeltelijk) in de regen toch nog een hele mooie wandeling gemaakt in het Fex-dal. Daarna volgde op dag zeven voor een gedeelte van de groep onder leiding van Marjan de uitgestelde panorama-wandeling, een flinke tocht, eindigend met een lange, zware afdaling naar Pontresina. Het andere deel van de groep wandelde onder leiding van een andere gids vanuit Bever, een klein dorpje aan de Inn, het rustige dal in langs het riviertje de Beverin, waarbij op de terugweg werd doorgelopen naar Samedan. Op de laatste dag ging vrijwel de hele groep met de stoeltjeslift weer de berg op om daarboven te ontbijten. De tocht ging vervolgens door het dal van de Languard. Een groepje liep helemaal door naar de hut op de Paradis (2540 meter) waar men heel mooi wijds uitzicht had. Een passende afsluiting van een vakantie om niet licht te vergeten.

Piet

Persoonlijke toevoeging van Marjet.
Deze keer kwam ik opgeladen thuis. Dat is niet vaak voorgekomen, in de laatste decennia. Wel heerlijk hoor.
De vakantie was een mix van inspanning en ontspanning. De wandelingen van Alp Grüm naar de Berninapas en in de Val Languard tot de Paradisohut waren voor mij spectaculair, vooral de laatste ondanks de tocht met de stoeltjeslift. Ik ben erg blij dat Marjan mij animeerde om die tocht te doen. Het was echt een oppepper om te merken dat ik dat best kon.

Vanaf Signal, St. Moritz

[caption id="attachment_2163" align="alignright" width="200" caption="Panoramatocht"][/caption]
Printvriendelijke versie.